« رحمة اللّه عليه » در حق وى . محل اين دو حكايت در C پس از روايت 125 نسخهء نافذ پاشاست كه آن نيز به اضافهء 122 و 123 و 124 از محمد غزنوى نقل شده است نه آنكه وى خود آن را نوشته باشد « 1 » . علاوه بر اين در حكايت شمارهء 298 هم از محمد غزنوى به صيغهء سوّم شخص سخن رفته يعنى نويسنده كسى ديگر است . دليلى ديگر كه اين نظر را تأييد مىكند انتساب حكايت شمارهء 15 از كرامات پس از مرگ است به يكى ديگر از جامعان كرامات شيخ از طرف درويش على بوزجانى نويسندهء روضة الرياحين كه هنگام نقل آن مىگويد « امام رضى الدين جمال الاسلام تايبادى آورده است . . . » « 2 » . اين تايبادى چنان كه مىدانيم صاحب تأليفى در باب كرامات شيخ احمد بوده و محمد غزنوى در شمارهء 173 از او ذكرى كرده است . درويش على بوزجانى وى را در شمار خلفاى شيخ ياد كرده و در مقصد اول از كتاب خويش هفت روايت از قول او آورده است كه در نسخهء نافذ پاشا نيست ولى 6 عدد آن در C هست « 3 » . در C همراه با اين 6 حكايت 7 حكايت ديگر ( 197 ، 198 ، 199 ، 202 ، 203 ، 204 ، 207 ) هم به همان تايبادى نسبت داده شده است و در يك مورد ديگر ده داستان ( 271 تا 280 ) از استاد امام على آمده است كه به ظن غالب همان تايبادى مذكور است . نيز حكايات 168 و 169 را هم كاتب C صريحا به تايبادى نسبت داده است در صورتى كه در نسخهء نافذ پاشا تصريح به نام او نيست . پس روى هم رفته در C 27 قصه و خبر از رضى الدين جمال الاسلام على تايبادى نقل گرديده و حال آنكه در نسخهء نافذ پاشا فقط يكى صريحا و دوتاى ديگر بدون تصريح از او گرفته شده است .

--> ( 1 ) - رك به يادداشت ذيل داستان 122 ( 2 ) - روضة الرياحين ، ص 59 ( 3 ) - روضة الرياحين ، مقصد اول ، شمارهء 23 تا 29 ( شماره 6 جزئى است از شمارهء 24 )